Μνημείο Πεσόντων Σελλαδιτών

Στη νότια πλευρά του χωριού, μέσα σε ένα άλσος με πεύκα είναι κτισμένο ένα μνημείο για τους εκτελεσθέντες Σελλαδίτες την περίοδο της κατοχής. Εκεί καταθέτουμε στεφάνια ως φόρο τιμής για όσους θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας, σε κάθε εθνική επέτειο. Σε ένα μάρμαρο είναι χαραγμένα τα ονόματα δώδεκα νέων ανθρώπων που εκτελέστηκαν βάναυσα από τον κατακτητή και υπήρξαν τα εξιλαστήρια θύματα μιας δραματικής περιπέτειας που έζησαν όλοι οι χωριανοί.

Οι Σελλαδίτες με το γενναίο φρόνημα και τη μαχητικότητα που τους διακρίνει συμμετείχαν στην αντίσταση κατά των Γερμανών και ένα μέρος από αυτούς το πλήρωσε με τη ζωή τους. Στα χρόνια της κατοχής 1941-44 εκτός από τις υλικές καταστροφές που είχαν υποστεί οι κάτοικοι του από τους Γερμανούς κατακτητές πέρασαν και μια φοβερή περιπέτεια με τους ίδιους πάλι, που είχε σαν αποτέλεσμα να πληρώσουν και με αίμα τότε το τίμημα της ελευθερίας.

Το καλοκαίρι του 1943, οι Σελλαδίτες είχαν εγκαταλείψει το χωριό οικογενειακώς και είχαν ανεβεί στο Φωτεινό. Θα κάθονταν μέχρι και την απελευθέρωση αν μπορούσαν. Δυστυχώς όμως, η έλλειψη ειδών διατροφής δεν τους το επέτρεπε αυτό. Από το δεύτερο κιόλας δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, είχαν αρχίσει οι περισσότεροι να αντιμετωπίζουν πρόβλημα σίτισης. Τα τρόφιμα που είχαν πάρει φεύγοντας, αλεύρι και όσπρια, είχαν εξαντληθεί σχεδόν. Για να παρατείνουν την παραμονή τους στο Φωτεινό, κατέβαιναν τα βράδια μερικοί στο χωριό και με προφυλάξεις έπαιρναν από τα σπίτια τους ό,τι φαγώσιμο είχαν. Άλλοι επίσης πήγαιναν και στα χωράφια τους και μάζευαν τη νύχτα φασόλια και ρεβίθια. Τα καθάριζαν στο Φωτεινό και προσπαθούσαν να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερες μέρες. Μερικοί από αυτούς όμως είχαν χάσει τότε την ζωή τους. Τους είχε πάρει η μέρα στο χωριό και οι Γερμανοί που περιπολούσαν τους είδαν και τους σκότωσαν.

Μια μέρα όμως είχε φτάσει στο Φωτεινό η εξής πληροφορία: Ο Γερμανός φρούραρχος της Άρτας καλούσε τους προέδρους των γύρω κοινοτήτων, για να τους ανακοινώσει κάτι. Μόλις αυτό μαθεύτηκε, ο πρόεδρος των Σελλαδιτών, Γιώργος Σαπρίκης, δεν αδράνησε. Κίνησε αμέσως και πήγε. Τα νέα που είχε φέρει επιστρέφοντας ήταν ευτυχώς ευχάριστα. Ο φρούραρχος συγκεκριμένα, είχε πει σε όλους να ειδοποιήσουν τους συγχωριανούς τους να επιστρέψουν άφοβα στα χωριά τους. Οι Γερμανοί δεν θα τους πείραζαν. Οι Σελλαδίτες όμως για περισσότερη σιγουριά, έστειλαν την επομένη μια επιτροπή στο γερμανικό φυλάκιο του Ζούτου. Τους διαβεβαίωσαν ότι μπορούσαν να επιστρέψουν άφοβα. Τα νέα όμως τα έμαθαν εκείνη τη μέρα πολύ πριν βραδιάσει και δυστυχώς ήταν τόσο άσχημα που οι πάντες είχαν αναστατωθεί. Οι Γερμανοί είχαν συλλάβει δεκάδες Σελλαδίτες από αυτούς που είχαν κατέβει το πρωί στο χωριό. Όσοι είχαν γλιτώσει ανέβηκαν στο Φωτεινό και αγωνία κυρίεψε τότε όλους τους Σελλαδίτες. Γιατί τους έπιασαν; Τι να συνέβηκε στην περιφέρεια μας και δεν τήρησαν οι Γερμανοί την υπόσχεση τους;

Οι αντάρτες εκεί που είναι σήμερα ο συνοικισμός Αμφιθέα έκοψαν 12 τηλεγραφικούς στύλους. Αυτό το σαμποτάζ ήταν η αιτία που δεν τήρησαν οι Γερμανοί την υπόσχεση τους. Το απόγευμα όμως της άλλης μέρας, διαδόθηκε στο Φωτεινό αστραπιαία ότι οι Γερμανοί τους είχαν αφήσει ελεύθερους. Όμως οι Σελλαδίτες ήταν όλοι τους καταϊδρωμένοι από το περπάτημα στην ανηφόρα, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Το λυπηρό ήταν ότι κανένας τους δεν έδειχνε χαρούμενος. Σκυθρωποί και καταστενοχωρημένοι φαίνονταν όλοι τους. Κάτι φοβερό τους είχε συμβεί. Πράγματι, έγινε γνωστό το θλιβερό μαντάτο. Ο παπάς και 11 άλλοι συγχωριανοί δεν υπήρχαν ανάμεσα τους και ούτε θα επέστρεφαν ποτέ. Οι οικογένειες τους δεν θα τους ξαναέβλεπαν πια. Όσοι από τους δικούς τους είχαν έρθει εκείνη την ώρα στο ύψωμα για να τους υποδεχτούν, άρχιζαν τα κλάματα μόλις άκουγαν από τους άλλους την θλιβερή είδηση. Εν τω μεταξύ, η είδηση ότι εκτελέστηκαν δώδεκα άτομα, είχε διαδοθεί και στο χωριό.

Τα ονόματα τους ήταν : Ο ιερέας και εξομολογητής της περιοχής Βασίλειος Τσουπράς, οι αδερφοί Δημήτριος, Ευάγγελος και Σπυρίδων Τσουβάνου, ο Χαρίλαος Γιώτης, ο Γεώργιος Στεργίου, ο Αθανάσιος Σταύρος, ο Ευθύμιος Ζορμπαλάς, ο Νικόλαος Στεργίου, ο Παναγιώτης Κατσιμπόκης, ο Ευάγγελος Ζορμπαλάς και ο Δημήτριος Σαπρίκης. Λεπτομέρειες της εκτέλεσης δεν είναι γνωστές, καθώς δεν υπήρχε άλλος παρών. Η εκτέλεση τους έγινε κατά τις 9 το πρωί. Εκείνη τη στιγμή, οι υπόλοιποι Σελλαδίτες που οδηγούνταν στην Άρτα, βρίσκονταν στην τοποθεσία Ζούτου. Όπως λένε, για να μην ακούσουν τους πυροβολισμούς, οι Γερμανοί του εκεί φυλακίου είχαν θέσει σε λειτουργία την μηχανή μιας μοτοσικλέτας. Ένας Γερμανός όμως τους έδωσε να καταλάβουν με νόημα ότι οι δώδεκα εκτελέστηκαν.

Την ίδια εποχή οι Γερμανοί είχαν σκοτώσει και άλλους επτά Σελλαδίτες. Τον Αναγνώστη Καρανίκα, το Χαρίλαο Τζουβάνο, το Σωτήριο Νάνο, το Νικόλαο Τσουπρά, το Λάμπρο Σαπρίκη και δύο χήρες γυναίκες, τη Πηνελόπη Τζουβάρα, μάνα 4 παιδιών και τη Θεοδώρα Αθανασίου, μάνα 6 παιδιών. Τους σκότωσαν χωρίς λόγο, άλλους μέσα στο χωριό και άλλους έξω από αυτό. Με αυτούς τους επτά Σελλαδίτες που έχασαν τη ζωή τους από τον κατακτητή την περίοδο της κατοχής στο χωριό, ο συνολικός αριθμός αδικοχαμένων συγχωριανών μας ανέρχεται στους δεκαεννιά.

Ρολόι

Ένα από τα πιο σύγχρονα δημιουργήματα αποτελεί το ρολόι το οποίο είναι κτισμένο στο κέντρο του χωριού και λειτουργεί από το 1978. Το ύψος του φτάνει τα 12 μέτρα. Είναι καρπός της συλλογικής προσπάθειας των Σελλαδιτών και συμβολίζει την ομόνοια που κυριαρχεί στο χωριό.