Τελικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας

Για χρόνια ακούμε την ίδια καραμέλα: «Οι νέοι δεν ασχολούνται με τα κοινά». «Οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για τον τόπο τους». «Οι νέοι έφυγαν και δεν κοιτάζουν πίσω».

Μόνο που στην περίπτωση του χωριού μας, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Πριν από περίπου δύο χρόνια, μια ομάδα νέων ανθρώπων αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που πολλοί συζητούσαν στα καφενεία αλλά κανείς δεν τολμούσε να προχωρήσει στην πράξη. Εκδηλώσαμε ενδιαφέρον να αναλάβουμε τον ανενεργό Γεωργικό Συνεταιρισμό του χωριού μας, με στόχο να δημιουργηθεί επιτέλους κάτι ζωντανό, παραγωγικό και χρήσιμο για τον τόπο.

Το σχέδιό μας δεν ήταν λόγια του αέρα. Υπήρχε συγκεκριμένη κατεύθυνση, επαφές, μελέτες και προοπτική αξιοποίησης χρηματοδοτικών εργαλείων του ΕΣΠΑ για την αγροδιατροφή και την ελιά — το προϊόν που μεγάλωσε γενιές ανθρώπων σε αυτόν τον τόπο.

Θέλαμε να δοθεί προστιθέμενη αξία στο ελαιόλαδο, να σταματήσει η εγκατάλειψη της γης, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να αποκτήσει ξανά προοπτική το χωριό μας.

Δεν ζητήσαμε τίποτα για τον εαυτό μας. Δεν κυνηγήσαμε καρέκλες. Δεν μπήκαμε στη διαδικασία για δημόσιες σχέσεις.

Θέλαμε απλώς να αποδείξουμε ότι κάποιοι νέοι ακόμα νοιάζονται.

Σε προσωπική επικοινωνία με τον πρώην πρόεδρο του Συνεταιρισμού παρουσιάστηκε αναλυτικά το πλάνο μας και η ανταπόκριση ήταν θετική. Ξεκίνησαν άμεσα επαφές με μελετητές, αναζητήσεις κτιρίων και διερεύνηση προγραμμάτων ώστε να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Και τότε ξεκίνησε το γνωστό ελληνικό έργο.

Οι εκλογές μεταφέρονταν συνεχώς. Από το τέλος του 2024 πήγαν στο Πάσχα του 2025. Μετά στον Αύγουστο. Οι πρώτες εκλογές έγιναν μετά τον Δεκαπενταύγουστο, λες και γίνονταν κάπου στην Ουγκάντα, χωρίς ουσιαστική ενημέρωση προς τον κόσμο.

Οι επαναληπτικές εκλογές ορίστηκαν για 8 Σεπτεμβρίου και πληροφορηθήκαμε ότι θα γίνουν μόλις 36 ώρες πριν τη διαδικασία.

Το πρωί εκείνης της Κυριακής βρεθήκαμε στα γραφεία του Πολιτιστικού Συλλόγου και διαπιστώσαμε ότι υπήρχαν ήδη κατατεθειμένα ψηφοδέλτια και δικαστικός αντιπρόσωπος.

Εμείς, που εδώ και μήνες είχαμε εκδηλώσει ανοιχτά το ενδιαφέρον μας, δεν μπορούσαμε πλέον ούτε να συμμετάσχουμε.

Και κάπως έτσι, ο Γεωργικός Συνεταιρισμός παρέμεινε ανενεργός. Άλλη μία χαμένη ευκαιρία για τον τόπο. Άλλο ένα βήμα προς τη στασιμότητα και την εγκατάλειψη.

Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι ότι πάντα θα υπάρχουν οι «σωτήρες» του χωριού. Οι απόδημοι Σελλαδίτες που εμφανίζονται λίγες μέρες τον χρόνο, μοιράζουν συμβουλές, κάνουν υποδείξεις και παριστάνουν τους γνώστες της προόδου, αλλά όταν έρχεται η ώρα της πραγματικής συμμετοχής και της ευθύνης, εξαφανίζονται.

Είναι και οι ντόπιοι επαναστάτες των καφενείων. Αυτοί που ασκούν ασφαλή κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς ποτέ να ρισκάρουν, χωρίς ποτέ να αναλαμβάνουν δράση, χωρίς ποτέ να χτίζουν κάτι ουσιαστικό.

Άνθρωποι που έχουν μάθει να πολεμούν κάθε νέα προσπάθεια μόνο και μόνο επειδή δεν την ξεκίνησαν οι ίδιοι.

Και τελικά αυτό είναι που σκοτώνει τον τόπο. Όχι η έλλειψη ιδεών. Όχι η έλλειψη νέων ανθρώπων. Αλλά η νοοτροπία της μιζέριας, της μικροπολιτικής και της απαξίωσης απέναντι σε οποιονδήποτε προσπαθεί να αλλάξει κάτι.

Προσωπικά μου μένει βαθιά πικρία. Γιατί χάθηκε χρόνος. Χάθηκε ενέργεια. Και κυρίως χάθηκε μια πραγματική ευκαιρία για τη νέα γενιά και για το μέλλον αυτού του χωριού.

Εμείς, πάντως, τουλάχιστον προσπαθήσαμε.

Και αυτό δεν μπορούν να το σβήσουν ούτε οι σιωπές, ούτε οι μηχανισμοί, ούτε οι άνθρωποι που έμαθαν μια ζωή να βολεύονται μέσα στην ακινησία.

Όποιος επιθυμεί περισσότερες λεπτομέρειες για τα γεγονότα, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου.

   Υ.Γ.:Η πρωτοβουλία  μέλος του  νέου  διοικητικού συμβουλίου να παραιτηθούν και να κάνουμε  νέες  εκλογές  για την ενεργοποίηση του συνεταιρισμού είναι ακόμα στα λόγια. Εμείς θα περιμένουμε

Ευχαριστώ το sellades.com για τη φιλοξενία, με εκτίμηση                                                                                                                 Αθανάσιος Κατσάνος